Vreemd

Mijn man, Michael, is met vrienden aan het skiën.  Ik ben gaan ontbijten met mijn kinderen, een nichtje van 5 (Anaboo) en een vriendin.  De zon schijnt.

Na heerlijk wit stokbrood met choco, croissants, vers fruitsap en een zachtgekookt eitje zijn we even naar de markt gegaan.  De aardbeien zijn er.  En ze zijn prachtig rood en lekker.  Niets beter dan verse aardbeien om de lente aan te kondigen. De kinderen mochten elk een paar snoepjes uitkiezen op de markt.  Corneel en Anaboo kozen voor good old fashioned caramellen in gouden papiertjes.  Zo van die caramellen die heel erg aan je tanden blijven plakken (de horror van elke tandarts!).  Rosalie ging voor witte paaseitjes.  Na de markt gaan we altijd even naar de speeltuin.  Ze beginnen alle drie te lachen en te lopen van plezier.  Mijn kinderen zijn supergelukkig vandaag.  Snoepjes, aardbeien, zon, ’s morgens al op restaurant en dan nog een speeltuin.  En ik, ik ben ook heel gelukkig.  En juist daarom voel ik me op dit moment heel erg schuldig.

De speeltuin die wij bijna elke zondag een bezoekje brengen ligt op 50 meter van een school waar heel veel bloemen voor de schoolpoort liggen.  Als we voorbij de school komen vragen de kinderen waarom er zo veel mensen staan met bloemen en kaarsen.  Als ik zeg dat dat de school is waarvan er afgelopen woensdag 7 kinderen het leven lieten, wordt het weer stil in de auto.  Na een tijdje vragen ze wat sneeuwklassen eigenlijk zijn en of er dan altijd accidenten gebeuren.  Ik probeer hen uit te leggen dat sneeuwklassen eigenlijk heel fijn zijn en dat zo’n accidenten bijna nooit gebeuren.  Maar toch is het gebeurd.

We voelen ons allemaal heel erg verdrietig om wat er gebeurd is.  We zeggen allemaal dat dat het ergste is wat je kan overkomen als ouder.  We kunnen het ons allemaal voorstellen, maar we willen het ons ook niet voorstellen.  Ik voel me schuldig dat ik verdriet heb.  Want waarom zou ik verdrietig moeten zijn.  Ik heb twee gezonde kinderen die vandaag nog kunnen lachen en spelen.  En ik kan me voorstellen dat al die ouders die op dit moment en voor de rest van hun leven kapot zijn van verdriet geen boodschap hebben aan mensen zoals ik die al een week met een krop in de keel rondlopen.  Het enige dat ik kan doen voor hen is beloven dat ik nog meer van mijn kinderen zal genieten, wat minder rap boos zal zijn als er weer een kom met cornflakes en melk op de grond belandt, wat minder zal zagen als ze ’s morgens weer aan het treuzelen zijn maar eigenlijk naar school moeten.  En het beste dat ik kan doen, is nu gewoon die computer even opzij zetten en de tuin inlopen om tikkertje hoog te spelen of lieveheersbeestjes te zoeken met mijn kindjes.  Want daar gaat het toch uiteindelijk om?

 

Advertenties

18 maart 2012. Uncategorized.

Geef een reactie

Be the first to comment!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Trackback URI

%d bloggers liken dit: