Vreemd

Mijn man, Michael, is met vrienden aan het skiën.  Ik ben gaan ontbijten met mijn kinderen, een nichtje van 5 (Anaboo) en een vriendin.  De zon schijnt.

Na heerlijk wit stokbrood met choco, croissants, vers fruitsap en een zachtgekookt eitje zijn we even naar de markt gegaan.  De aardbeien zijn er.  En ze zijn prachtig rood en lekker.  Niets beter dan verse aardbeien om de lente aan te kondigen. De kinderen mochten elk een paar snoepjes uitkiezen op de markt.  Corneel en Anaboo kozen voor good old fashioned caramellen in gouden papiertjes.  Zo van die caramellen die heel erg aan je tanden blijven plakken (de horror van elke tandarts!).  Rosalie ging voor witte paaseitjes.  Na de markt gaan we altijd even naar de speeltuin.  Ze beginnen alle drie te lachen en te lopen van plezier.  Mijn kinderen zijn supergelukkig vandaag.  Snoepjes, aardbeien, zon, ’s morgens al op restaurant en dan nog een speeltuin.  En ik, ik ben ook heel gelukkig.  En juist daarom voel ik me op dit moment heel erg schuldig.

De speeltuin die wij bijna elke zondag een bezoekje brengen ligt op 50 meter van een school waar heel veel bloemen voor de schoolpoort liggen.  Als we voorbij de school komen vragen de kinderen waarom er zo veel mensen staan met bloemen en kaarsen.  Als ik zeg dat dat de school is waarvan er afgelopen woensdag 7 kinderen het leven lieten, wordt het weer stil in de auto.  Na een tijdje vragen ze wat sneeuwklassen eigenlijk zijn en of er dan altijd accidenten gebeuren.  Ik probeer hen uit te leggen dat sneeuwklassen eigenlijk heel fijn zijn en dat zo’n accidenten bijna nooit gebeuren.  Maar toch is het gebeurd.

We voelen ons allemaal heel erg verdrietig om wat er gebeurd is.  We zeggen allemaal dat dat het ergste is wat je kan overkomen als ouder.  We kunnen het ons allemaal voorstellen, maar we willen het ons ook niet voorstellen.  Ik voel me schuldig dat ik verdriet heb.  Want waarom zou ik verdrietig moeten zijn.  Ik heb twee gezonde kinderen die vandaag nog kunnen lachen en spelen.  En ik kan me voorstellen dat al die ouders die op dit moment en voor de rest van hun leven kapot zijn van verdriet geen boodschap hebben aan mensen zoals ik die al een week met een krop in de keel rondlopen.  Het enige dat ik kan doen voor hen is beloven dat ik nog meer van mijn kinderen zal genieten, wat minder rap boos zal zijn als er weer een kom met cornflakes en melk op de grond belandt, wat minder zal zagen als ze ’s morgens weer aan het treuzelen zijn maar eigenlijk naar school moeten.  En het beste dat ik kan doen, is nu gewoon die computer even opzij zetten en de tuin inlopen om tikkertje hoog te spelen of lieveheersbeestjes te zoeken met mijn kindjes.  Want daar gaat het toch uiteindelijk om?

 

Advertenties

18 maart 2012. Uncategorized. Plaats een reactie.

Hallo!

Vanmorgen stond ik op en ik had zin om te schrijven.  Een mail, een brief, een boek?  Been there, done that … dat boek was trouwens een experiment in mijn tienerjaren.  Een experiment dat gelukkig het licht nooit gezien heeft!  Maar als tiener moet je alles proberen, en daarom heb ik dus ooit geprobeerd een boek te schijven.  Laat het ons daarbij houden.

En nu ga ik nog zo’n experiment aan: een blog!  Niet dat ik een ontdekkingsreiziger ben die elke dag spannend nieuws te verkondigen heeft, neen, ik ben gewoon een mama.  Alhoewel, gewoon?  Ik wist het niet op voorhand, maar mama’s zijn eigenlijk ook elke dag een beetje ontdekkingsreizigsters.  Sinds ik kinderen heb, heb ik namelijk een magisch voorwerp gekregen.  Je kan het nergens kopen, het is ook compleet onzichtbaar, het is niet tastbaar maar het is oh zo waardevol! Ik heb het over de ‘supercoole driedemensionale fantasiekinderbril’.  Doen jullie mee?  Zet je bril op en duik mee in mijn wereld vol kinderplezier, tips over reizen en citytrips (echt veeeeel leuker met de kinderen erbij!), lekkernijen, dagjes uit, met z’n allen op restaurant en nog veel meer!

Oh ja, ik zou het nog vergeten, misschien willen jullie graag weten wie er achter de computer zit?  Eigenlijk niemand speciaal, gewoon ik.  Julie.  Getrouwd met de liefste man ter wereld.  14 jaar samen met diezelfde geweldige man.  Mama van 3 kindjes, Corneel, Rosalie en nog eentje in de buik!  Corneel is vier en wil een superheld worden. Rosalie is 1,5 en is nu al gek op schoenen.  En de baby, die geeft me al af en toe een klein stampje om te zeggen dat hij/zij er ook al bij hoort.  Wij wonen in een klein gezellig huis vol kleur in Leuven.  Het liefste wat ik doe is op reis gaan met al deze lievelingen van mij.  Maar als dat niet gaat ben ik ook heel blij met een fijne dag in de zon, een geweldig boek, een gezellige film, een vriendin aan mijn keukentafel, een pizza voor mijn neus of een heerlijke milkshake mokka!

Welkom iedereen!

18 maart 2012. Uncategorized. Plaats een reactie.